Coletter Hein van der Hoeven verkoopt op zaterdagmiddagen boeken bij Colette. Soms vindt hij een boek en soms zoekt hij een boek. Daarover doet hij verslag in de rubriek ‘Gevonden bij Colette’. In deze aflevering een verslag over de zoektocht naar werk van Albert van der Hoogte. Albert wie? Enfin, lees hier meer:

Vaak ben je in een boekenantiquariaat op zoek naar een bepaald boek. Je hoopt dat ze het hebben. Zo niet, dan ga je naar een andere winkel. Of je komt over een paar maanden terug en start een nieuwe zoektocht. Wie weet hebben ze het nu wel. Dit soort zoekenden is bij Colette & Co. niet altijd aan het goede adres. Want gericht zoeken valt niet mee met al die boekenbergen voor de kasten en in het midden van de winkel. Er is een zoekboek. Daar kan je opschrijven wat je zoekt. Wie weet: misschien komt een van de vrijwilligers het ergens tegen, in een doos, op een plank, in een berg, en word je opgebeld.

Vaak krijgt de bij ons zoekende klant dus te horen: hier vind je wat je niet zoekt. Zo ontdek je al zoekend naar een bepaalde titel een heel ander boek. Een boek dat je ooit zelf bezat, maar ongelezen hebt weggegeven of weggedaan. Toch wel jammer, dacht je later. En daar is het dan. Je herkent het omslag. Je weet nog waar het in je boekenkast stond. Vier euro slechts. Je koopt het en het krijgt een tweede kans.

Of je stuit bij toeval op een boek dat je op het eerste gezicht niets zegt, maar dat je toch ter hand neemt en nader bekijkt. Je oog valt op iets interessants in de bio van de auteur, het omslag intrigeert je, in de titel komt een stad voor waar je graag komt. Zo stuitte ik een jaar of wat geleden in een ander boekenantiquariaat op het boek Het Laatste Uur van Albert van der Hoogte. Eerste druk: 1953. Albert wie? Nooit van deze schrijver gehoord. Bleek over Indië te gaan. Daar was Van der Hoogte officier van justitie. Op basis van zijn werkervaringen schreef hij een roman. Die snippers waren genoeg om mijn belangstelling op te wekken. Het was een schot in de roos. Ik las het ademloos uit. Wat een boeiende inhoud en wat een geweldige schrijfstijl!

Mij bleek dat deze Van der Hoogte in de jaren vijftig een redelijk bekend auteur was. Zo zat hij in het panel van Hou je aan je woord, een populair spelprogramma uit de begindagen van de televisie. Naast o.a. Godfried Bomans, Hella Haasse en Harry Mulisch was hij enige tijd een van de vaste deelnemers. Deze week heb ik het boek besproken op de website van Elders literair.

Ik weet dat het boek met enige regelmaat bij Colette opduikt. Maar nu vond ik er geen. Zoals gezegd: iets zoeken en vinden is niet altijd makkelijk in onze winkel. Dan maar naar een andere winkel. En ja, daar vond ik het. Het ligt in de etalage. Warm aanbevolen!

Schrijvers Frans van Hilten en Ruard Wallis de Vries doen een nietsverhullende poging om ‘de man’ weer aan het lezen te krijgen (zonder de vrouw daarbij over het hoofd te willen zien!). Bijeenkomst met puntige verhalen vol humor, politiek, muziek, seks en de vraag waar de man in deze tijd eigenlijk staat. Op het boekenpodium van Colette: Zaterdag 10 januari vanaf 15:30 uur.

Literair agent Paul Sebes veroorzaakte van de zomer veel ophef met zijn bewering dat mannen geen literatuur meer zouden lezen; Frans en Ruard willen graag het tegendeel bewijzen.

De schrijvers toerden al eerder langs de boekenpodia met hun werk. Nu geven zij hun samenwerking een extra dimensie via een serie novelles en satires onder de noemer ‘Man, durf te lezen‘. Ruard schreef de politieke satire ‘De Tulp’ en Frans de novelle ‘Weekend xL’.

De zoete walmen van warme chocolade in plaats van de o zo bekende oudeboekengeur. Een ware invasie van meer dan twintig kinderen, een enkeling zelfs met stepje, op de vloer en in de smalle gangetjes tussen de boekenbergen. En niet de zachte klassieke deuntjes uit de speakers, maar achterin de winkel het ritmische stemgeluid van de jonge Delphine, trefzeker het beroemde kerstverhaal van de Grinch declamerend.

Op de woensdagmiddag voor kerst knipperden de trouwe bezoekers van Colette & Co even met hun ogen toen ze dit niet-alledaagse tafereel aantroffen in hun doorgaans zo serene winkeltje.

Tekst gaat verder onder de foto.

Gestolen? Hij krabde zich achter zijn oor.
Als kerst wordt gestolen, dan gaat het niet door.
Natuurlijk, dat was een geweldig idee!
De Gniep steelt het kerstfeest. De Gniep neemt het mee!

Rayonhoofden Marko en Ilse van de kinderboeken wilden graag iets met het thema kerst doen. Ze namen contact op met de kleine, gezellige Da Costaschool, op een steenworp afstand van onze winkel. Juf Romy van groep 7 vond het meteen een goed idee. Zo ontstond het plan om de winnaar van de voorleeswedstrijd die de school tijdens de kinderboekenweek had georganiseerd te laten optreden. Het verhaal was voor deze gelegenheid snel gekozen: How the Grinch Stole Christmas van Dr. Seuss, in de knappe Nederlandse vertaling van Bette Westera, Hoe de Gniep de kerst stal.

Een klein uurtje na de bestorming keerde de rust terug. De net iets oudere boekenstruiners en de karakteristieke muzikale klanken konden hun vertrouwde plek weer innemen.

Over ‘Hoe de gniep de kerst stal’ (tekst via Gottmer Uitgevers Groep)

Ergens in een sneeuwvlok ligt het magische land van de Hunnen, een piepklein volkje dat houdt van Kerstmis en van feestvieren. Maar boven op de berg leeft de Gniep, een oude knorrepot die de kerst haat. Niemand weet waarom. Waarschijnlijk is zijn hart gewoon twee maten te klein. Op kerstavond besluit hij, vermomd als de Kerstman, naar het Hunnendorp af te zakken om de cadeautjes en kerstversieringen van de Hunnen te stelen. Dan kunnen ze geen Kerstmis vieren, daar is de Gniep zeker van. Maar dan heeft hij de Hunnen toch onderschat.

Waarom meer dan twee planken Vestdijkboeken bij Colette? Aad van Schie, van rayon Nederlands, legt het even uit. Dit is het derde deel in onze serie ‘Daar hebben we (ook) veel van‘.

Hij werd beschouwd als een duivelskunstenaar vanwege de breedheid van zijn werk en het tempo waarin hij zijn werk schreef. ‘Vestdijk schrijft sneller dan God kan lezen’ schreef collega dichter Adriaan Roland Holst over hem. Vestdijk won alle literaire prijzen, die er maar te winnen waren. Bijna won hij de Nobelprijs voor literatuur in 1969, de flaptekst van zijn nieuwe roman was al voorzien van dat feit, maar helaas.

Hij werd in het midden van de vorige eeuw lang beschouwd als de beste schrijver die we hadden, al had hij wel de naam ‘moeilijk’ en vooral rationeel te schrijven. Wat mij betreft is dat overigens onzin, al moet je wel enige ausdauer hebben om zijn boeken te lezen. Na zijn dood verdween hij vrij snel uit beeld ofwel naar de kelder van de Nederlandse literatuur, waar je als schrijver in Nederland na je dood al snel terecht komt. In de kelder van Colette kun je overigens ook veel Vestdijkboeken vinden, maar dat zijn de reserveboeken. In de Nederlandse literatuurkast zijn twee dubbele rijen planken bezet met de meeste van zijn romans, verhalenbundels en essaybundels. En als medebeheerder van de sectie Nederlandse fictie sta ik achter de stelling: ‘Doe Vestdijk nooit weg,’  afkomstig van een van de bekendste collega-boeken-antiquariaten Hinderickx en Winderickx in Utrecht. ‘Je blijft ze verkopen.’ En dat is ook zo bij Colette. Soms enige weken geen verkoop van Vestdijk en dan weer een heel aantal.

Enige wenken bij het maken van een keuze uit de vele Vestdijktitels.

Hoe maak je nu een keuze uit al die titels? Zelf begon ik Vestdijk te lezen op de Kweekschool ( al heel lang Pedagogische Academie genaamd ) in de vroege jaren 70 van de vorige eeuw. Ivoren wachters, de roman over de jongeling Philip Corvage met een zeer slecht gebit, die zijn tandarts betaalt met een gedicht en die verliefd wordt op zijn lerares, was een van de eerste die ik tot me nam. Daarna natuurlijk de wellicht beste Nederlandse roman over de ideële jeugdliefde ‘Terug tot Ina Damman’, gebaseerd op Vestdijks werkelijk beleefde romance met een medeleerling op de HBS in Harlingen.

In de jaren daarna las ik al zijn romans. Later in mijn leven las ik ook veel over zijn werk en werd ik zelfs lid van de nog steeds springlevende Vestdijkkring, die elk jaar nog kronieken uit brengt en lezingen verzorgt. Kijk maar op de website www.vestdijk.com !

Bij Vestdijk vind je autobiografische romans zoals met name de Anton Wachter reeks, waarin Vestdijk in acht delen zijn vroege jeugd en jongelingschap behandelt. Nooit helemaal biografisch want bijvoorbeeld in deel 2 Surrogaten voor Murk Tuinstra gaat zijn vader dood en in werkelijkheid stierf deze in 1944.

Marcel Proust, de grote Franse schrijver met zijn epos ‘Op zoek naar de verloren tijd,’ was hierin zijn voorbeeld. De hele Anton Wachter reeks is zeer de moeite waard al blijft deel 3 over Ina Damman het hoogtepunt.  Vestdijk schreef 13 historische romans van grote klasse en ze speelden van de voor- Homerische tijd (1240 voor Christus) in Griekenland te weten’ Aktaion onder de sterren’ tot ver in de 19^e eeuw in Ierland: ‘Ierse nachten.

Het zijn allemaal op de eerste plaats psychologische romans, maar wel in een doeltreffend en juist historisch decor. Een van de hoogtepunten in deze reeks is ‘Vuuraanbidders’ zijn omvangrijkste roman, die speelt gedurende het Twaalfjarig Bestand uit de Tachtigjarige Oorlog. ‘Een historisch werk van grote allure,’ schrijft bewonderaar Maarten ’t Hart over dit boek. Uiteraard kwam ook de Tweede Wereld oorlog voorbij bij Vestdijk. Vier romans zelfs waarbij ‘Pastorale 1943’, over tamelijk onnozele verzetslieden in Doorn, geschreven tijdens de oorlog en in 1948 gepubliceerd, de beste is. Fraai verfilmd door Wim Verstappen in 1978. 

Vier fantastische romans verschenen er van deze meester. De beste is ‘Kellner en de levenden’, een verhaal over het Laatste Oordeel, waarbij 12 burgers met een touringcar naar een bioscoop gebracht worden, waarachter het doolhof van het Laatste Oordeel zich bevindt. Een gevecht tussen  de Ober (duivel) en de Kellner, die hier staat voor de Verlosser, waarbij de 12 gelouterd  en gered worden. Bij thuiskomst blijkt die loutering zeer relatief. Zeer filmisch geschreven, maar helaas niet verfilmd dit boek. Van de zogenaamde contemporaine romans springen vooral De koperen Tuin ( imposante, muzikale roman), Het Glinsterend Pantser, over een tragische componist, geplaagd door de huidziekte psoriasis, De Ziener, over een loser, die een relatie tussen een lerares en leerling tot stand brengt en Zo de ouden zongen, over een nostalgische terugblik op een oude liefde, eruit.

Over de taal, de humor  en de thematiek van Vestdijk.

Hugo Brandt Corstius, die samen met Maarten ’t Hart alle tweeënvijftig romans van Vestdijk besprak in de publicatie ‘Het Gebergte’, een aardig passage over de taal van Vestdijk. Naar aanleiding van het in het Zweeds geschreven Nobelprijsrapport, zei de schrijfster daarvan: ‘Zijn taalgebruik om maar iets te noemen, vind ik niet zo mooi met al die kronkelige zinnen.’ Brandt Corstius: ‘Daar heb je al die kronkelige zinnen weer!. Het is waar dat Vestdijks zinnen wat langer zijn dan van de gemiddelde Nederlandse romanschrijver. Ze zijn langer omdat hij alles altijd van twee kanten bezag en dan nog van een derde kant bovendien.

Ook was zijn woordenschat ongeveer tien keer zo groot als van de gemiddelde Nederlandse romanschrijver In Van Dale wordt Vestdijk 264 keer geciteerd, voor woorden als arkebussiers, bomberend, chimerisch, kwaadsappig, lowbrow, meretrix, waterbroodje en zolderschildering. Er zijn inderdaad mensen die niet van zulke lange zinnen houden, maar die moeten dan even niets tegen de Zweden zeggen.’

De humor dan. Ook hier citeer ik Brandt Corstius, die in hetzelfde boek over Vestdijk, de roman Het glinsterend pantser, bespreekt, onder de titel De misère van de Doornse bungalowtjes.’ Hij citeert Vestdijk: ‘(…) een van die infame huisjes uit de meccanodoos van jongeheer Gladsteen (—) Deze verwerpelijke kubusjes, waaraan alles verkeerd was, afmetingen, verhoudingen, kleuren, ramen, drollige hekjes, balkonnetjes, loggia’s, pilaartjes en de schoorsteen niet te vergeten, waren soms neergezet vlak naast een gewone eerwaardige donkere boerenwoning van vijftig, zestig jaar geleden met een paar geschoren linden ervoor. Dat had men maar te nemen. Nu ik nam dat ook wel, ik smeet geen ramen in, ik belde het ministerie van publieke smaakverpesting niet, ik onthield mij van ingezonden stukken, en spaarde mijn verbazing op voor de allerergste excessen, zoals op een stralende lentemiddag, dat zeer vreemde gewrochtje van roze suikergoed, waar een schoorsteen gemetseld van ruwe, onregelmatige stenen, iets van een oud-Romaanse kerk , gewoon tegenaan was geplakt, zonder daarbij te verzuimen de schoorsteen te zijn van het huis zelf.

Daar school iets geniaals in. De schoorsteen, dat ruwe gemetselde ding van eeuwen en eeuwen her, daalde neer van helemaal in de hoogte tot op de grond, en waarschijnlijk in de grond, als de spleet  van een bliksemstraal in een Japans pruimenboompje in kleurendruk. Laat een oude boerin met borstkanker er rouge op smeren en men krijgt hetzelfde beeld; het was wat men noemen mocht een aanstotelijk gebouwtje.’ Deze tekst heef ooit vast fantastisch geklonken, toen deze roman als hoorspel werd uitgezonden. En die humor vind je in heel veel boeken van Vestdijk.

De thematiek bij Vestdijk. 

Schrijvers als Hella Haasse, Kees Fens en Marin Hartkamp hebben hierover lange essays geschreven. Voorbij kwamen dan thema’s als: ‘Meester en leerling,’ Identificatie en isolement en De onbereikbare geliefde. In de Griekse roman Aktaion onder de sterren komen het eerste en derde thema prachtig bij elkaar. De leermeester van Aktaion, de paardmens Cheiron probeert zijn leerling af te houden van zijn passie voor de godin Artemis. Dat mislukt en als het Aktaion lukt om de godin te krijgen, verandert hij in een hert en wordt door zijn eigen honden verslonden. Ik eindig dit artikel met een krachtig gedicht, waarin het thema van de leerling en de meester beeldend verwoord is: 

De meester

‘k Ging bij hem schaken. En hij won niet een,

Maar vijftig keer om mij het spel te leeren,

Tot op dien dag,- met eerste winst alleen,

Zijn kamer hol en dreigend om mij heen,-

’t Verdriet aanving, omdat ik niet meer vereeren

Kon, naar de meesterhand niet opzien meer en 

Niet meer bang zijn, als hij de ivoren bent

Aan zwaarschuivende doos ontnam- verboden

Inbreuk leek ’t mij eerst, op hen die als dooden

Half godheid zijn en half beenornament.

En daarna, bij elk spel, en ongeweten,

Smeekte mijn jeugd aan ’t toeval hunner woning

Voor hem, die nog mijn hechte meester heette, 

Den heiligen, den onneembare koning.

Lees hier de eerdere afleveringen in de serie Daar hebben we (ook) veel van:

Colette

Janwillem van de Wetering

Op 11 december is er dans op het boekenpodium van Colette. Geen echte dans natuurlijk, stel je voor, je zou zo maar eens een stapel omgooien, maar schrijver Arend Hulshof neemt ons mee in het leven van Darja Collin.

Hij schreef met “Alleen in dans kon zij leven” een meeslepend boek over het bewogen leven van de internationaal befaamde danseres. Alles in haar leven moest wijken voor de kunst (ook een huwelijk met Jan Jacob Slauerhoff).

Zeven jaar werkte Hulshof aan het boek en dat is niet voor niets, want het boek heeft alles. Een tragische jeugd met een vroeg overleden vader, een drankzuchtige moeder, een bars meisjesinternaat, de verlossing van de kunst, een episode in de Tweede Wereldoorlog waarin ze met een vriendin al dansend voor de troepen door Afrika en Azië trekt, de oprichting van het Nationale Ballet… Nouja, we gaan proberen om in een uur zoveel mogelijk te bespreken. Kom ook!

Datum: 11 december 2025
Inloop: 19.30
Aanvang: 20.00
Vragen en borrel: 20.30

In het kader van de voorpret was Arend eerder bij Kunststof en werd hij goed besproken bij Trouw. De recensent noemt het een “buitengemeen boeiende biografie”.

De toegang is gratis, maar je kan Colette steunen met een donatie of door het boek te kopen. Let op: het aantal plaatsen is beperkt, dus geef je op via info@colette.red o.v.v. Darja Collin.

Van de uitgever: “Als Darja Collin op negenjarige leeftijd voor het eerst een dansoptreden ziet, weet ze direct: dit wil ik ook. Na een eenzame jeugd op een meisjesinternaat kiest ze – tegen de tijdgeest in – voor het podium. Ze volgt opleidingen in Dresden en Parijs en opent een dansschool in Den Haag. Daar wordt ze verliefd op dichter Jan Slauerhoff, met wie ze een kort en stormachtig huwelijk heeft.

Maar het levensverhaal van Darja reikt veel verder dan Nederland en het ballet. Zo doorkruist ze op de vlucht voor de Tweede Wereldoorlog Afrika, treedt ze op voor geallieerde troepen op Borneo en Nieuw-Guinea en begeeft ze zich met groot gemak in de beau monde van New York en Sydney.

In deze overrompelende biografie ontrukt Arend Hulshof deze vrijgevochten vrouw aan de vergetelheid.”

Lucky Fonz III, zanger, tekstdichter, schrijver én groot Bob Dylan fan, moest zijn enorme boekenkast saneren. Van uitgeverij Pluim hoorde hij over Colette. Zo ontstond het idee om een brede selectie uit zijn collectie aan Colette te doneren. Maar liefst zes dozen vol mochten we bij hem ophalen.

Uiteraard zijn er veel boeken over Bob Dylan, Nirvana en andere muziekgrootheden. De Nederlandse muziek is vertegenwoordigd met onder andere boeken over Tim Knol, Candy Dulfer en The Tielman Brothers. Boeken met songteksten, lp-covers en toerverslagen zijn nu te vinden bij ons rayon muziek.

Van de goden vervuld (2024) is de debuutroman van Lucky Fonz III die verscheen bij uitgeverij Pluim, een filosofische roman over levensbeschouwing, muziek en afscheid. Hemellichamen (2022) is de titel van zijn lovend ontvangen laatste album.

Door: Ilse Verduijn

Op 26 oktober, 16.30: Maarten Biermans bij Colette over zijn boek Windhandel over een half millennium speculatie, van tulpenbol tot Trumpcoin.

Weten we nog? Nina Brink met de duimpjes omhoog en heel Nederland aan de aandelen WorldOnline? De gegarandeerde winstverdriedubbelaar van LegioLease? De euforie van de AEX op ongekende hoogte in de 2000’s terwijl er ergens in Amerika een tikkende derivatentijdbom onder de markten lag? De COVID-cocktail met het Evergrande Twist? Of eerder nog: de Grote Depressie en de crashes van de jaren ’80?

Het eindigde allemaal in tranen – een ramp voor de beleggers, maar voer voor boeiende verhalen. Maarten Biermans – econoom, investeerder, universitair docent, filosoof – schreef een meeslepende geschiedenis van 500 jaar pieken en dalen op de financiële markten en hoe beleggers, gedreven door fear & greed, telkens weer in allerlei hypes trappen. En niet alleen op de beurs: van tulpenbollen tot Trumpcoins, Biermans concludeert dat we in 500 jaar speculeren nog maar weinig lerend vermogen hebben getoond.

Op 26 oktober komt hij naar Colette om te vertellen over zijn boek Windhandel. Mis het niet, want Biermans is een geboren verteller die met verve de droge beurskoersen vertaalt naar meeslepende verhalen.

Programma:
16.00 – Inloop
16.30 – Start gesprek
17.30 – gelegenheid tot vragen, borrel

Datum: 26 oktober 2025
Locatie: Antiquariaat Colette, Reinkenstraat 45 Den Haag
Entree: gratis, maar je kan Colette steunen door het boek ter plaatse te kopen

WindhandelOoggetuigen van vijfhonderd jaar speculatie, euforie en verlies op de internationale beurzenMaarten Biermans

Zodra het begint te gonzen over torenhoge winsten die behaald kunnen worden met de handel in wat dan ook, duurt het vaak niet lang of er klinkt opeens een harde klap. Het gebeurde onder meer in 1637, in 1720 en in 1869. Mensen die kort tevoren nog slapend rijk werden, raakten in korte tijd alles kwijt. De klap die op Zwarte Donderdag 1929 in New York viel, was zelfs dermate ontwrichtend dat de hele wereldeconomie voor jaren in een diepe crisis belandde. Nog vers in het geheugen liggen de Zwarte Maandag van 1987, het uiteenspatten van de internetbubbel in 2000 en de kredietcrisis van 2007. En inmiddels zijn we ook gewend geraakt aan plotselinge glijvluchten van de bitcoin. Windhandel wordt het genoemd. En niet voor niets. Het woord wil al zeggen: begin er niet aan, en toch is het elke keer weer moeilijk weerstand te bieden aan de euforie. Als onze buren er rijk mee kunnen worden, waarom wij dan niet? In Windhandel brengt Maarten Biermans prachtige en vaak bloedstollende ooggetuigenverslagen bij elkaar uit vijf eeuwen speculeren op winst en nog meer winst. De scheidslijn tussen winst en verlies op de beurzen blijkt telkens weer flinterdun, met veel welvaart én verwoeste levens tot gevolg.

Bijna een kwart eeuw werkte biograaf Gé Vaartjes aan de biografie van Godfried Bomans, maar nu is “Vleugelman” dan eindelijk af. De titel van de biografie is ontleend aan een sprookje van Bomans – al was zijn echte leven verre van sprookjesachtig. 

Op 6 september komt Gé Vaartjes naar Colette voor een gesprek over Bomans en de biografie in onze boekentuin. Mis het niet! 

Programma 6 september 2025:

16.00 inloop

16.30 start interview 

17.30 gelegenheid tot vragen, borrel 

Deelname aan het programma is gratis, maar een donatie aan de winkel wordt gewaardeerd.

Dit is wat de uitgever schrijft over de biografie:

Godfried Bomans bereikte met Pieter Bas en Erik of het klein insectenboek een groot lezerspubliek. Door columns in de Volkskrant en bijdragen aan Elseviers Weekblad nam zijn bekendheid nog toe. Maar zijn medewerking aan tal van televisieprogramma’s bracht hem de meeste roem. Miljoenen Nederlanders en Vlamingen waren gecharmeerd van zijn humor, milde ironie, ontregelende op treden en bedachtzame wijsheid. Legendarisch werd zijn moeizame verblijf op het onbewoonde eiland Rottumerplaat.

Bomans was veelzijdig getalenteerd en werd enorm bewonderd. Nog steeds wordt zijn naam vol ontzag genoemd. Toch was hij bovenal een onzeker, moeilijk te doorgronden en in wezen eenzaam mens. Hij was nauwelijks in staat de alledaagse werkelijkheid te dragen en probeerde die kleur te geven en te vervormen tot een voor hem acceptabele realiteit. Met zijn fantasie gaf hij het leven vleugels.

Gé Vaartjes schreef het fascinerende levensverhaal van deze rusteloze man, die levenslang vocht tegen angsten en schuilplaatsen zocht bij enkele goede vrienden en ettelijke vrouwen. Hij tekent Bomans als een man die doorlopend twijfelde aan zichzelf, maar de problemen van zijn tijd scherp wist te duiden.Vleugelman is een monument voor een schrijver – en schetst een genuanceerd beeld van de gecompliceerde mens erachter.

De droom van elke boekverkoper: een kraampje op de Deventer Boekenmarkt. Aanvankelijk stond het team van Colette op de wachtlijst, maar op het nippertje kregen we te horen dat er tóch plek voor ons was.

Zo trokken zondag 3 augustus zeven vrijwilligers met een auto vol boeken naar Deventer. Voor de eerste keer in de turbulente geschiedenis van Colette. Te midden van meer dan 600 kramen stonden we op een prachtige plek vlakbij de grote Lebuïnuskerk in het centrum. De sfeer rond de kraam in het zonnige Deventer was geweldig. Hier is een nieuwe traditie geboren: Colette op de grootste boekenmarkt van Nederland!